Η Γαλλιδουλα

Τις πρώτες διακοπές με τον Έκτορα τις περάσαμε στην Άνδρο. Ψάχναμε κάτι εύκολο και βολικό, δηλαδή ένα νησί κοντά στην Αθήνα και ένα ξενοδοχείο με εστιατόριο δίπλα στη θάλασσα ώστε να έχουμε εξασφαλισμένα τα γεύματα του μωρού και εμείς να μην χάνουμε τον μπάνιο μας σε περίπτωση που δεν μπορούμε να μετακινηθούμε κάποια μέρα. Ξενοδοχείο που να πληροί τις προδιαγραφές βρήκαμε εύκολα. Ήταν ωραίο και γεμάτο άγγλους συνταξιούχους.

Το παιδί μας μοίραζε απλόχερα χαμόγελα στους παππούδες και γρήγορα επιβλήθηκε ως ο απόλυτος σταρ του ξενοδοχείου. Όταν τον βγάζαμε στο μπαλκόνι οι αγγλίδες κυρίες του φώναζαν από κάτω «Οου, ιτς Χέκτορ! ουουου».

Η αυτοκρατορία του έδειξε να κλονίζεται την τρίτη ημέρα όταν στο πρωινό εμφανίστηκε η Γαλλιδούλα. Κατάξανθη, στιλάτη, στην ίδια ηλικία με τον Ε. αλλά με μεγαλύτερη χάρη στις κινήσεις, ήταν κινούμενη απειλή.

Οι φόβοι, ευτυχώς, γρήγορα διαψεύστηκαν. Η μικρή δεν διέθετε σταρ κουάλιτι. Κανένας συνταξιούχος δεν της έκανε γκίλι-γκίλι-γκίλι.

Στο σημείο αυτό θα ήθελα να αναφέρω ότι με τον Στέφαν είχαμε υποσχεθεί ότι δεν θα γίνουμε σαν αυτούς που συγκρίνουν τα παιδιά τους με των άλλων και κριτικάρουν εύκολα τους άλλους γονείς για να αισθάνονται καλύτερα με τους εαυτούς τους.

Φυσικά αποτύχαμε. Σε αυτό βοήθησαν και οι Γάλλοι, οι οποίοι ήταν αρκετά ντροπαλοί, κάποιος θα μπορούσε να τους παρεξηγήσει και να τους χαρακτηρίσει ξινούς, αλλά εγώ πιστεύω πως απλώς ήταν αρκετά ξινοί ντροπαλοί, τόσο που ούτε καν σήκωναν το κεφάλι να μας κοιτάξουν όταν διασταυρωνόμασταν στον διάδρομο.

 

Το πρώτο σοκ ήρθε κατά τη διάρκεια του πρωινού, όταν τους είδαμε να βγάζουν από την τσάντα και να δίνουν στην μικρή έτοιμα φρούτα. Ο αποτροπιασμός που νιώσαμε εντάθηκε αργότερα όταν τους τσακώσαμε στην πισίνα να κάθονται σε σεζ λονγκ κάτω από τον ήλιο. Ρεβάνς δεν κατάφεραν να πάρουν πάρα την ώρα του δείπνου. Ενώ εμείς κουβαλήσαμε μισοκοιμισμένο τον Ε. στο εστιατόριο, αυτοί είχαν προνοήσει να φέρουν ενδοεπικοινωνία και έτσι έφαγαν χωρίς τύψεις ότι το μωρό τους ξαγρυπνά. Για να εξιλεωθούμε, το επόμενο βράδυ ζητήσαμε να μας φέρουν το δείπνο στο δωμάτιο. Ό,τι πόντους κέρδισαν οι Γάλλοι, τους έχασαν την επόμενη ημέρα, όταν κατέβηκαν χαλαροί με το baby phone για μπανάκι στην παραλία έχοντας παρατήσει την καημένη τη Γαλλιδούλα μόνη στο παρκοκρέβατό της.

 

Οι διακοπές με μωρό δεν είναι τόσο δύσκολες. Χρειάζεται λίγη περισσότερη οργάνωση και πειθαρχία στο πρόγραμμα, αλλά αυτό είναι δεδομένο από την πρώτη ημέρα του μωρού. Στην Άνδρο και τις βόλτες μας τις πήγαμε και παραλίες γυρίσαμε και μουσεία επισκεφτήκαμε και τα βιβλία μας διαβάσαμε. Αυτό που μας έλυσε τα χέρια ήταν οι έτοιμες βρεφικές τροφές. Ένα μεσημέρι μπήκα στο σούπερ μάρκετ να πάρω μια εξάδα νερό, είδα το ράφι με τις παιδικές τροφές, λέω ας πάρω μια για ώρα ανάγκης (δεν πρόκειται να τη χρησιμοποιήσω) τελικά παίρνω τέσσερις (τις χρησιμοποίησα όλες) και κάπως έτσι οι Γάλλοι πήραν την εκδίκησή τους.

 

Στην πραγματικότητα οι Γάλλοι μας είχαν τουλάχιστον τρεις φορές ήδη αποδείξει ότι ήταν πιο μάγκες από εμάς. Κατ’ αρχάς είχαν σκεφτεί να πάρουν μαζί τους ενδοεπικοινωνία. Δεύτερον, είχαν καταλάβει ότι εκδρομές και μαγειρειό απλώς δεν γίνεται. Τρίτον, όταν αυτοί παρήγγειλαν room service κατέβασαν ένα μπουκάλι κρασί για την πλάκα τους (είδαμε την επόμενη ημέρα το δίσκο έξω από την πόρτα τους) ενώ εμείς δεν είχαμε καταφέρει ούτε το ένα ποτηράκι.

Την τελευταία ημέρα τους συναντήσαμε στο μεγάλο μπαλκόνι του ξενοδοχείου και μιλήσαμε λίγο. Πριν φύγουμε μας έβγαλαν και μια οικογενειακή φωτογραφία – η αληθινή πρόκληση στα ταξίδια με μωρό. Τελικά, αποδείχθηκε ότι ήταν πολύ συμπαθητικοί και…Βέλγοι.

Blog at WordPress.com.
%d bloggers like this: