Fit mit Kind και η μυστηριωδης γειτονισσα

Σήμερα πήγα γυμναστήριο για πρώτη φορά μετά από ενάμισι χρόνο. Πήγαμε μαζί με τον Έκτορα σε ένα γυμναστήριο της γειτονιάς που μία φορά την εβδομάδα οι μαμάδες μπορούν να συμμετέχουν στο πρόγραμμα μαζί με τα μωρά τους. Τα μικρά κάθονται είτε σε ένα στρώμα δίπλα στην μητέρα τους είτε σε ένα play mat μπροστά από τη γυμνάστρια, η οποία παρακολουθεί τις κινήσεις τους. Μερικές προτιμούν να τα έχουν όλη την ώρα πάνω τους, στον μάρσιπο. Εγώ τον βάζω μπροστά, στο κοινόχρηστο στρώμα. Είναι η μοναδική προσωπική μου ώρα την εβδομάδα και είναι η μοναδική ώρα που μπορεί και αυτός να βρίσκεται με άλλα παιδάκια στον ίδιο χώρο. Ήμασταν έξι μητέρες με τα αντίστοιχα μωρά ηλικίας από τεσσάρων έως δέκα μηνών. Τα μωράκια μπουσουλούσαν ανάμεσα στα στρώματα, άρπαζαν το ένα την πιπίλα μέσα από το στόμα του άλλου, έπεφταν πάνω στα παιχνίδια τους και τσίριζαν. Ωστόσο, όσο παράξενο και αν φαίνεται, μάθημα έγινε και ήταν καλό, τόσο που γύρισα σπίτι με τρεμάμενα πόδια και σήμερα δεν μπορώ ούτε να κάτσω. Ο Ε. συμπεριφέρθηκε σαν πραγματικός gentleman. Δεν γκρίνιαξε καθόλου. Όμως η συγκίνηση της πρώτης συναναστροφής με τόσους πολλούς συνομηλίκους τον κούρασε και με το που τον έβαλα στο καρότσι για να φύγουμε άρχισε να ροχαλίζει.

Το γεγονός που κάνει την όλη ιστορία άξια αναφοράς είναι ότι στο μάθημα έπεσα πάνω στην απέναντι, τη γειτόνισσα του γκρίζου σπιτιού. Να σημειώσω ότι η κατασκοπία των γειτόνων έχει γίνει ένα από τα αγαπημένα μου χόμπυ.  Όταν λοιπόν την είδα να μπαίνει στην αίθουσα μου ήρθε να βάλω τα γέλια και ήθελα να πάρω αμέσως τηλέφωνο τον Στέφαν να του το πω. Συγκρατήθηκα. Εννοείται ότι πήγα και έκατσα δίπλα της.

Από το παράθυρο της κουζίνας έχουμε άπλετη θέα στο γκρίζο σπίτι. Μια από τις αγαπημένες μας ασχολίες είναι φυσικά να παρακολουθούμε τους γείτονες. Το γκρίζο σπίτι είναι νεόδμητο και ένα αρχιτεκτονικό έγκλημα. Εξαιτίας αυτής της καθημερινής αισθητικής προσβολής, από τη στιγμή που μετακομίσαμε εδώ αποφασίσαμε ότι δεν συμπαθούμε τους απέναντι. Επειδή μοιάζουν με τύπους που τους αρέσει να κλειδαμπαρώνονται και έχουν σε μόνιμη βάση τα περισσότερα παντζούρια τους κλειστά (λες και έχει κανείς όρεξη να τους παρακολουθεί) έχουμε δώσει στο σπίτι τους την κωδική ονομασία Φορτ Νοξ. Ο γείτονας θεωρεί δε λογικό να φορά μπότες και μπλε φόρμα εργασίας κάθε φορά που σκαλίζει τον δύο τετραγωνικών μέτρων (αφύτευτο) κήπο του. Όπως εξυπακούεται έχουμε ήδη επινοήσει το βιογραφικό τους. Το σπίτι τους το αγόρασαν οι γονείς της, αυτός είναι λογιστής και στον κηπάκο υπάρχει θαμμένο ένα πτώμα.

Καιγόμουν να της πιάσω κουβέντα. Τα κατάφερα στο τέλος του μαθήματος, όταν πήγα να συμπληρώσω τα στοιχεία μου στον κατάλογο των συμμετεχόντων και είδα από πάνω τη διεύθυνσή της. Δεν είχε φύγει ακόμα οπότε είπα «Ω, μα είμαστε γειτόνισσες!». Εκείνη έκανε επίσης την έκπληκτη «Αλήθεια; Που μένετε; Εμείς μένουμε στο γκρίζο σπίτι». «Μην μου πεις!» της απάντησα εγώ. Μετά μου ομολόγησε ότι με έχει δει πολλές φορές να κατεβαίνω με το καρότσι και ότι θυμάται ότι μετακομίσαμε αρχές Ιουνίου. Δεν τη ρώτησα που πιστεύουν αυτοί ότι έχουμε κρύψει εμείς το πτώμα.

Blog at WordPress.com.
%d bloggers like this: